Het is hoog, licht en open op de vierde verdieping. Door de ramen kijk je uit over Den Haag, terwijl achter Dick Aerts (34 jaar) een professionele kookruimte op volle schaal zichtbaar is. Grote pannen. Stellingen met flessen. Een plek waar serieus geproduceerd wordt, maar waar de sfeer allesbehalve zwaar voelt. Meer startup dan fabriek.

Dick zit ontspannen op de bank tegenover me. Energiek, alert. Af en toe kijkt hij even over zijn schouder richting de productieruimte, waar mensen in- en uitlopen. Er wordt gewerkt, maar niet gejaagd. Als er iets geregeld moet worden, staat hij op, geeft een korte instructie en zit net zo makkelijk weer terug. Ongedwongen, maar scherp.

Dit is EMV Food. Een bedrijf dat begon met één product – portstroop – telt inmiddels talloze producten en initiatieven, zoals ‘het pasta gilde’, dat hoge kwaliteit pasta produceert voor Voedselbanken Nederland. Terwijl Dick praat, schuiven verhalen over koken, ondernemen en discipline moeiteloos door elkaar. Over afwassen als twaalfjarige in een restaurant. Over zelf flesje voor flesje afvullen. Over groeien, instorten en opnieuw beginnen.

De energie in de ruimte is voelbaar. Niet omdat alles perfect loopt, maar juist omdat hier iemand zit die precies weet waar hij staat. En waarom.

Waar kan ik EMV Food van kennen?

Dick begint te lachen. “De kans is groot dat je al producten van mij in je keukenkast hebt staan zonder dat je het weet.” EMV Food ontwikkelt en produceert voedingsmiddelen: van portstroop en sherrystroop tot marmelades, jam, pasta’s, sausjes en dipjes. Het begon ooit met één product, maar groeide uit tot een keuken waar continu nieuwe combinaties ontstaan.

De kern is altijd hetzelfde gebleven: smaak eerst. Portstroop bijvoorbeeld, ooit begonnen als nicheproduct, is inmiddels een vaste kaasbegeleider geworden, die je tegenkomt bij onder andere de Sligro en Alexanderhoeve. Niet omdat het ‘anders’ moest zijn, maar omdat het klopte. In smaak, textuur en toepassing. Dat ene product bleek een deuropener. Grote kaasproducenten in de Benelux weten EMV Food inmiddels goed te vinden, vaak zonder dat de naam EMV op de verpakking verschijnt.

Want een groot deel van wat hier wordt gemaakt, verdwijnt onder andere labels. Private label-producten voor supermarkten, groothandels, delicatessenzaken en internationale partijen. Soms komt een klant met een idee en begint het ontwikkelproces vanaf nul. Soms kiezen ze iets wat hier al staat — en krijgt het een nieuw etiket. “Dat past ook wel bij me”, zegt Dick. “Lekker incognito.”

De schaal is flexibel, legt Dick uit. Op rustige dagen werken er drie mensen in de productie, op piekmomenten vijftien. EMV Food produceert zelf, in Den Haag, in een gebouw vol maakbedrijven. Dat houdt de lijnen kort. Proeven, aanpassen, opnieuw maken. Het product bepaalt het tempo — niet andersom.

Hoe kwam je erbij om je te storten in portstroop?

Ik begon niet met een businessplan, maar met nieuwsgierigheid. Op mijn twaalfde liep ik een restaurant in mijn buurt binnen met één vraag: kunnen jullie mij leren koken? Het antwoord was simpel — eerst afwassen. Dus stond ik daar. Twee weken lang. Elke dag na school. In week drie mocht ik de keuken in. En zo begon mijn reis.

Na meer dan tien jaar in professionele keukens, opleidingen en studies wist ik één ding zeker: ik wil food-ondernemer worden. Met onderzoekstechnieken van mijn studie nog vers in het hoofd zette ik tien productideeën op een scorecard. Criteria erbij. Doorrekenen. Afstrepen. Eén product kwam steeds als beste uit de test: portstroop. “Toen had ik twee conclusies. Of mijn onderzoek was echt verschrikkelijk. Of ik had goud in handen.”

Ik besloot het te proberen. In Utrecht. Flesje voor flesje. Met de hand afgevuld. De vraag kwam sneller dan verwacht en het bedrijf groeide. Maar niet lineair. “We hebben een tijdje groei gehad, toen is het ingestort, en daarna zijn we weer gaan groeien.” Er waren klanten die wegvielen, betalingen die uitbleven en de realiteit die hard binnenkwam.

Achteraf zag ik meer dan alleen tegenvallers. Niet alleen financiële klappen, maar ook structurele problemen: te hoge kosten, te veel mensen, te weinig focus. “Als het goed gaat, kun je dingen wegmoffelen. Als het slecht gaat, zie je alles.” Het was geen einde, maar een kantelpunt. Schrappen. Herijken. Terug naar waar ze echt goed in waren. En vanaf daar opnieuw bouwen.

Wat brengt EO Accelerator jou?

Ik kwam niet bij EO Accelerator omdat alles lekker liep. Ik was al een tijd op zoek naar iets wat mij als ondernemer verder kon brengen. Niet nóg een boek of losse training, maar een plek om te leren mét andere ondernemers. “Mijn ondernemersreis was echt dodelijk eenzaam,” zegt Dick. In mijn vriendengroep was vrijwel niemand ondernemer. De problemen waren lastig uit te leggen, laat staan te delen.

Via via werd hij getipt om eens te komen kijken bij EO. Eerst een introductiedag, uitleg over het format. En vrijwel meteen was er herkenning. Een vaste groep. Vertrouwelijk. Alles mag op tafel. Geen advies, maar ervaringen delen. “Dat gaf mij voor het eerst echt headspace. Rust.”

Die rust kwam niet alleen uit het praten, maar ook uit structuur. EO hielp me scherp te krijgen waar ik wel en juist níet goed in was. Focus pakken. Niet alles tegelijk willen doen. EMV Food deed al veel, maar door het programma werd duidelijk waar we echt onderscheidend in waren. Onder andere in specifieke kaasbegeleiders — producten waarin we inmiddels marktleider zijn.

Een belangrijke rol daarin speelt mijn coach, Steven Bottema. “Ik ben hem echt mega dankbaar.” Onze bedrijven raken elkaar op sommige vlakken: operationeel, productgedreven. Dat maakt het gesprek scherp en concreet. Geen abstracte modellen, maar kijken naar wat er daadwerkelijk beter moet. Soms confronterend, vaak precies raak.
Naast het zakelijke bracht EO ook iets anders. Een duidelijke scheiding tussen zakelijk en persoonlijk. Dick: “Wat op de zaak gebeurt, blijft daar. Wat thuis is, blijft thuis.“ EO gaf me niet alleen focus op het bedrijf, maar ook ruimte in zijn hoofd.

Was het moeilijk om privé en zakelijk te scheiden?

“Ondernemen is voor mij geen negen-tot-vijf. Het is er altijd. ‘s Ochtends, ’s avonds, in het weekend. Dit kun je niet als een hobby aanpakken. Tegelijkertijd heb ik in de loop der jaren geleerd waar ik grenzen móét trekken. Niet omdat ik minder gedreven ben, maar omdat het anders niet vol te houden is. Zo zijn sommige regels voor mij heilig. Geen laptop in bed. En zondag? Die staat leeg. Dat is mijn oplaaddag. Die ruimte is nodig.

Mijn gedrevenheid is te herleiden aan mijn achtergrond als topsporter — ik bokste lang op hoog niveau. Discipline was alles. Doorgaan als je kapot bent. “Nog vijf meter.” Die mentaliteit nam ik één op één mee het ondernemerschap in. Met voordelen. Maar ook met risico’s. “Ik heb twee jaar doorgewerkt met een gebroken rug. Dat was echt geen goed idee.”
EO hielp mij om die doorgeslagen sportmentaliteit te bevragen. Waar ligt de grens van redelijkheid? Wat kun je niet — en belangrijker: wat juist wél? Je zoekt je eigen DNA. Je eigen stijl. En daarbinnen word je zo adaptief mogelijk.

En waar sta je met deze nieuwe inzichten over vijf jaar?

Voor het eerst in het interview is Dick bewust terughoudend. De ideeën zijn er. De ambitie ook. Maar hij kiest zijn woorden zorgvuldig. Wel is duidelijk dat hij gelooft in scherpere doelen dan je denkt nodig te hebben. “Als je echte doel een miljoen is, moet je intekenen voor vijf.” Niet om groter te praten, maar om verder te denken dan comfortabel voelt.